Boom and Crash: dryf, skok i to, co skok robi z Twoimi wskaźnikami

W zeszłym tygodniu argumentowałem, że na Indeksach Volatility większość menu wskaźników jest bezużyteczna, a Bollinger Bands to jedyne narzędzie, które umieściłbym na każdym wykresie. W tym tygodniu odwrócę prawie wszystko, co powiedziałem, ponieważ Wskaźniki Boom i Crash to zupełnie inna bestia, a to, co je wyróżnia, jest właśnie tym, z czym wskaźniki radzą sobie najgorzej.

Dwa indeksy, jedna konstrukcja

Wskaźnik Boom powoli dryfuje w dół, a następnie, w losowych odstępach czasu, gwałtownie skacze wzrostowo. Wskaźnik Crash działa odwrotnie: powoli dryfuje w górę, a następnie gwałtownie spada. Nazwijmy ten skok tak, jak jest: gap. W zeszłym tygodniu powiedziałem, że Indeksy pochodne nigdy nie mają gapów, i to się sprawdza w przypadku Indeksów Volatility i Indeksów Step.

Boom i Crash to przypadek odwrotny. Nieciągłość jest produktem, a nazwa mówi, jak często można się jej spodziewać. Liczba w nazwie to średni odstęp ticków między zdarzeniami. Boom 1000 skacze średnio raz na tysiąc ticków; Boom 300 – mniej więcej raz na trzysta. „Średnio” to słowo o dużym znaczeniu w tym zdaniu. Zdarzenia są losowe. Nie istnieje żaden harmonogram, a odstęp między dwoma skokami może być bardzo krótki albo bardzo długi.

Umieściłem Boom 1000 i Crash 1000 na jednym wykresie, aby spojrzeć na nie razem – polecam zrobić to przynajmniej raz, ponieważ symetria jest całą lekcją.

W zakresie jednego dnia dryft jest teksturą, a skoki są pionowymi stopniami. W zakresie jednego miesiąca można policzyć zdarzenia i zobaczyć, jak nieregularne są odstępy między nimi. To właśnie w tym momencie u większości ludzi rozumienie wyrażenia „co 1000 ticków” zmienia się z harmonogramu w prawdopodobieństwo.

Dryft to konstrukcja, nie informacja

To pierwsza rzecz, która zaskakuje każdego, kto przychodzi z rynków rzeczywistych.

Boom 1000 większość czasu spędza, spadając. Jeśli nałożysz na niego średnią ruchomą, cena niemal nieustannie znajduje się poniżej tej średniej. Moving Average Convergence Divergence (MACD) wskazuje na trend spadkowy. Average Directional Index (ADX) mówi, że istnieje trend. Każde narzędzie do podążania za trendem w menu z całą pewnością powie Ci, że Boom 1000 jest w trendzie spadkowym.

I tak jest. Ale ten trend spadkowy nie jest informacją o niczym. To konstrukcja instrumentu. Indeks dryfuje w dół między skokami, tak że po uwzględnieniu skoków wzrostowych całość się balansuje. Dryft jest ceną skoku. Wskaźnik trendu wskazujący „spadek” na Boom jest jak termometr wskazujący „ciepło” w piekarniku: dokładny, ale niemówiący Ci niczego, czego sam nie wbudowałeś.

Na Indeksach Volatility powiedziałem, że narzędzia trendu mają wartość edukacyjną ponieważ nie było żadnego trendu do znalezienia. Na Boom i Crash mają wartość edukacyjną z odwrotnego powodu: trend istnieje, jest trwały, a podążanie za nim prowadzi Cię prosto w skok.

Co skok robi ze wskaźnikiem opartym na oknie czasowym

To właśnie ta część odwraca wnioski z zeszłego tygodnia.

Niemal każdy wskaźnik na wykresie patrzy wstecz na pewne okno czasowe. Bollinger Bands wykorzystują ostatnie 20 świec. Average True Range (ATR) wykorzystuje 14. 50-okresowa średnia ruchoma wykorzystuje 50. Relative Strength Index (RSI) wykorzystuje 14. Na Indeksie Volatility to okno jest wypełnione zwykłymi, losowymi krokami, a wskaźnik zachowuje się prawidłowo.

Potem następuje skok. Na Boom 1000 to ruch, który przyćmiewa wszystko wokół, a przez następne 20, 14 lub 50 świec – w zależności od wskaźnika – to jedno zdarzenie pozostaje w oknie i dominuje w obliczeniach.

Co zaobserwowałem, wskaźnik po wskaźniku:

• Bollinger Bands, mój ulubiony wskaźnik na Indeksach Volatility, rozszerzają swoją szerokość w momencie, gdy skok wchodzi do 20-świecowego okna, i pozostają szerokie, dopóki z niego nie wyjdzie. Przez te 20 świec pasma opisują jeden tick z przed dwudziestu świec, a nie bieżący rynek. Potem skok wypada z okna i pasma wracają do normy. Jeśli w tym momencie odczytujesz „ściśnięcie” (squeeze), odczytujesz artefakt.
• ATR robi to samo w jednej linii: skacze przy skoku i wygasa w ciągu następnych 14 świec. Ta krzywa wygasania nie oznacza spadku zmienności. To skok „starzejący się” i wypadający ze średniej.
• Średnie ruchome są przyciągane w stronę skoku i przez cały okres pozostają przesunięte. Na Boom oznacza to, że średnia na pewien czas po każdym skoku pozostaje powyżej ceny, co wygląda jak sygnał korekty (pullback), choć nim nie jest.
• RSI zostaje „przypięty”. Skok na Boom wysyła RSI w stronę górnej granicy jego zakresu i utrzymuje go tam przez kilka świec, podczas gdy zdarzenie przechodzi przez 14-świecowe okno. W tym czasie „wykupienie” oznacza po prostu „niedawno wystąpił skok”, nic więcej.

Nic z tego nie jest błędem. To właśnie tak uśrednianie radzi sobie z wartością odstającą. Problem polega na tym, że na Boom i Crash ta wartość odstająca jest definiującą cechą instrumentu – pojawia się celowo i na zawsze.

Ramy czasowe potajemnie czynią to gorszym

Jeszcze jedna pułapka. Na wykresie jednominutowym skok to skok: ogromna świeca, której nie można przeoczyć. Na wykresie jednogodzinnym ten sam skok staje się długim cieniem na świecy, która poza tym wygląda zwyczajnie, a na wykresie dziennym może całkowicie zniknąć w korpusie świecy. Wskaźnik wciąż go widzi, ponieważ wskaźniki wykorzystują maksima i minima. Ty już nie.

Oznacza to, że wykres Boom w wyższych ramach czasowych wygląda spokojniej, niż jest w rzeczywistości, a wskaźniki na tym wykresie wciąż są zniekształcane przez zdarzenia, których już nie widzisz. Jeśli analizujesz Boom lub Crash na wykresie, radzę pozostać na niskich ramach czasowych, gdzie skoki są widoczne, oraz unikać wykresów Renko i wszelkich innych typów wykresów, które filtrują „szum” – ponieważ na tych indeksach szum jest produktem.

Co pozostało

Między zdarzeniami, Boom and Crash zachowują się jak błądzący przypadek, a RSI na odcinkach między zdarzeniami jest jedynym oscylatorem, któremu zaufałbym, że mówi to, co faktycznie oznacza. Wstęgi Bollingera są w porządku, o ile wiesz, kiedy był ostatni skok, i mentalnie odliczasz dwadzieścia słupków po nim. Narzędzia wolumenu i sesji nie mają tutaj nic do zmierzenia, tak jak w zeszłym tygodniu. Narzędzia do gapów są interesującym wyjątkiem: w końcu mają coś do wykrycia, ale „wypełnienie gapu” na Boom to nie jest wypełnienie. Po skoku indeks wraca do zwykłego tempa dryfowania w dół, więc gap zamyka się powoli i z założenia, a nie dlatego, że rynek zmienił zdanie. Narzędzia trendu opisują sam projekt instrumentu.

Szczera podsumowanie jest więc niewygodne. Na Volatility Indices większość wskaźników jest bezużyteczna, a kilka jest doskonałych. Na Boom and Crash te kilka doskonałych wskaźników staje się aktywnie wprowadzających w błąd na całe okno czasowe po każdym zdarzeniu, a przecież zdarzenia są sensem istnienia tego instrumentu.

Jeśli to brzmi jak argument przeciwko analizowaniu Boom and Crash w ogóle, to nie o to chodzi. To argument za analizowaniem ich z uwzględnieniem skoku: wiedząc, kiedy był ostatni, wiedząc, który z Twoich wskaźników wciąż go „przetrawia”, i odczytując wszystko inne w tym świetle. Instrument sam podaje swoje zasady w nazwie. Większość wskaźników po prostu ich nie słuchała.

Ta treść nie jest przeznaczona dla mieszkańców UE. Podane wyniki odnoszą się do przeszłości, a wyniki osiągnięte w przeszłości nie są gwarancją przyszłych wyników ani wiarygodnym wskaźnikiem przyszłych wyników.